woensdag 9 maart 2011

Carnaval Aalst

Carnaval, veel mensen fronsen waarschijnlijk maar eens je de sfeer opgesnoven hebt in Aalst snap je al die gekte wel.
Dit jaar had ik voor het eerst de kostuumpjes van de kindjes zelfgemaakt en daar waren ze bijzonder blij mee. Perfect is het allemaal nog niet maar deze carnavalkostuumpjes maken was wel ideaal om mee te beginnen in de naailes.
En ziehier het resultaat:

Voor alle duidelijkheid: mijn dochtertje koos voor Pippi Langkous. Ik vond het patroon in het Knippie Verkleedklerenboek in de bibliotheek. De stofjes vond ik gewoon in de carnavalwinkel in Aalst. Het broekje en de overgooier waren heel simpel het overgooiertje is een maatje groter gemaakt zodat ze er nog een dikke jas onder kon aandoen met de stoet maar het kan ook zonder voor het carnavalsfeestje op school.
Mijn zoontje kiest elk jaar opnieuw voor een superheld (zucht) en is niet te overtuigen van leuke alternatieven. Dus maakte ik een cape voor hem en zijn vriendje, want samen superheld zijn is blijkbaar reuzefijn. Alleen de kleur was verschillend, ze mochten elk een ander kleurtje kiezen en na veel getwijfel (nog diepere zucht) kozen ze voor paars en blauw. De broek van Zorro van vorig jaar had een gaatje (o grote ramp voor mijn kleine perfectionist) dus naaide ik ook hierover een batmanfiguurtje en dan gewoon een oude t-shirt en ook daarop appliceerde ik een batmanfiguurtje.

Het was een heerlijk weertje en dus wij daarheen met de trein. Da's extra leuk voor de kindjes dachten we... niet dus! Wat een drukte! De NMBS had 3 treinstellen voorzien en dat was veel te weinig. Uiteindelijk zijn er een tiental mensen moeten blijven staan op het perron. Gelukkig zijn wij er wel opgeraakt.
De stoet was prachtig! Heerlijk sfeertje, kermis, smoutebollen en het zonnetje. Meer moet dat niet zijn.

Uiteindelijk hebben we de stoet bijna volledig uitgekeken (4 uur!) want we kregen onze enthousiaste-carnavalistjes-in-de-dop niet weg. Elke keer als ik opperde om terug naar huis te gaan, kreeg is een luidkeels "NEE" te horen, toegegeven het was ook heel leuk.
Uiteindelijk kreeg ik mijn feestvierders naar huis. 't Zelfde scenario met de trein, alleen bleven er deze keer een pak meer mensen achter op het perron. Zeker een 50-tal! Wij hadden het geluk dat net voor ons de deur was want anders hadden we ook nog een halfuur of langer mogen wachten. Volgend jaar dan maar weer met de auto hé.
De rit van het station naar huis duurde 5 min maar ze lagen alletwee al in dromenland voor we thuis stopten. Kindjes in bed en wij gezellig voor de buis dachten we, maar blijkbaar waren we ook moe want we hebben enkel de eerste en de laatste 5 min van de film gezien. Een beetje teveel gedanst of de leeftijd opperde mijn Liefste... Het eerste, zei ik vol overtuiging, want ik ben toch nog maar 25?! lol

zaterdag 5 maart 2011

Over wellnessen en over geconfronteerd worden met cijfers...

Mijn eerste "dieetweek" is alweer niet zo vlekkeloos verlopen als gedacht. Zoals altijd goed begonnen maar na enkele dagen bleek de lokroep van lekkere dingen uit de kast toch weer niet te negeren. Maar ik heb niet overdreven en de weegschaal duidt toch een halve kilo minder gewicht aan, dus daar zullen we maar blij om zijn zeker. Focussen op het positieve denk ik dan...
Maar deze week ben ik met cijfers geconfronteerd. Het begon met het rokje dat ik wil maken. Na de ontelbare exemplaren van haar en haar vond ik dit rokje een ideaal model voor mij. Dus deze week ging ik in de les op zoek naar de knip van juni 2010 en het was onvermijdelijk hé. Mijn maat moest opgenomen worden. En hoewel ik weet dat er best een paar kilotjes afmogen was ik blijkbaar in gedachten toch nog slanker. Ik koop namelijk in de winkel een 40 en natuurlijk zou ik liever die 38 kunnen kopen (of die 36 zoals vroeger) maar ja, het leven is niet perfect hé dus ik lag er niet wakker van. Maar tijdens de meetsessie van mijn juf werd ik geconfronteerd met een 44! Ze zag waarschijnlijk mijn beteuterd gezicht en zei: "pak maar een 42 want die maten vallen nogal groot uit" maar het onheil was geschied en het cijfer gonst al enkele dagen door mijn hoofd. Ik weet wel er zijn ergere dingen maar ik ben er toch even ondersteboven van...
Aangezien ik alles positief wil bekijken is hier dan het positieve: ik ben er zo van geschrokken dat ik al elke dag een halfuurtje op mijn crosstrainer gestaan heb. Dus misschien komt het wel allemaal nog in orde tegen dat het rokjestijd is.

De eerste stap is dus gezet, het patroon is geknipt en nu moet ik op zoek naar een stofje. Ik vind al die kleurrijke exemplaren heel leuk maar zelf ben ik niet zo avontuurlijk en hou ik van heel eenvoudige dingen. En omdat ik al jaren op zoek ben naar een mooi wit linnen rokje denk ik dat ik daarmee ga beginnen. En als het rokje mij bevalt maak ik daarna een kleurrijk exemplaar.

Gisteren had ik nog een wellness-valentijnarrangement tegoed van mijn hubbie. Opvang voor de kindjes na school geregeld en wij waren weg. We moesten allebei nog werken tot 12 uur maar daarna vertrokken we richting zee want daar hebben we een zwak voor. Eerst in de hammam, dan een packing (ik moest toch even denken aan die stunt van Huysentruyt-Otten) en tenslotte een gezichtsbehandeling en massage. Vooral dat laatste mag voor mij uren duren, dat gewrijf daar kan ik ongelooflijk kan genieten. Alle wolkjes in mijn hoofd zijn weggemasseerd en we kunnen er weer tegenaan! Daarna nog een wandeling aan zee in het lentezonnetje en een koffie op een terrasje. Zalig!